آهای نیلوفرم

آهای گل ِترم

نبودی روبروم

آهای پشت سرم !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

...

یادمه سر نقد ترانه های آخرین آلبوم محمد اصفهانی ، دوستان منتقد تا می تونستن ترانه های آلبوم رو به خاک و خون کشیدن که سردمدارش ترانه "مرو ای دوست" بود .البته یک به یکش رو یادمه ، اولی که اصلا آدم نیست ، دومی اوج و فرود ندارد ، سومی زیادی ساده س ، چهارمی ضعف تالیف داره !! پنجمی ... خورده که ترانه گفته تا الی آخر .

حالا !!

یاد منتقد و استاد دانشگاه و کارگردان کل یوم همه فن حریف سینما آرش معیریان افتادم که برگمن و هیچکاک و رفقا وقتی می فهمیدن قراره فیلم جدیدشون توسط استاد نقد بشه نصف گوشت بدنشون از ترس آب می شد ... تا اینکه گذشت و استاد با شارلاتان پا به عرصه سینما گذاشت و همه رو انگشت به دهان کرد.

حالا حکایت همین منتقدان هست ...

...

خیلی از اوقات ترانه رو با فیلم مقایسه می کنم . اینکه مدتهاس ترانه خوبی نشنیدیم و البته فیلم خوبی ندیدیم .

با این حال دست تمام کسانی که بدون ادعا می آیند و ترانه می گویند می بوسم .

...

هیچ حرفی از زبانم سر نزد 

هیچ کس این خانه ام را در نزد 

باز هم حالی به حالی شد دلم 

آب خوردم خیس شد از نو گلم  

باد در پیشانی شب تاب خورد

بوی باران باز بر مهتاب خورد  

یک نخ دیگر به آتش داده ام 

ربط آتش بر فراغش داده ام  

بوی خواب آلود دود از در گریخت 

ابر هم اشکی به بام خانه ریخت  

چرخ میزد ساعت دیواری ام: 

"آخرین ساعات بی آزاری ام"  

پنجره حرفی بجز دعوا نداشت 

داشت هم دیگر برای ما نداشت  

خانه بین چشم و ابرو کرده ام    

من به این بی حرمتی خو کرده ام    

...

بخشی از شعر مرتضی درخشان که جدا از بعضی اشکالات کوچک ، خواننده رو تا آخر به دنبال خود می کشاند .

ادامه اش را در وبلاگ http://blackpages.persianblog.ir/ بخوانید.